ไม่ได้อัพมานานมากๆๆๆๆๆๆคราวนี้ ประมาณ 1 เดือนกับอีก 10 วัน แต่เพราะเดือนนี้มันเป็นเดือนที่โหดสุดตั้งแต่อยู่มหาลัยมาแล้ว เพิ่งรู้ถึงความยากลำบากของการอยู่มหาลัยแบบเต็มรูปแบบก็เดือนนี้นี่เอง เชื่อเลยว่าช่องว่างระหว่างปี 2 กับปี 3 นี่มันก้าวกระโดดจริงๆ (ภาวนาให้โดดข้ามได้ อย่าตกลงไปดับอนาถกับไฟนอลซะก่อน =_=")

จริงๆก็มีแทคต้องอัพแล้วก็มีเรื่องอยากอัพอีกมากมายล้นเหลือ แต่ขออาศัยช่วงก่อนสอบ(และก่อนทำรายงาน)แวบมาอัพแก้เน่าก่อนนะคะ

หลายคนก็คงจะได้เห็นข่าวเรื่องเครื่องบิน 1-2-Go กันไปแล้ว บางคนก็คงกำลังติดตามข่าวกันอยู่ เราเองตอนนี้ก็กำลังเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้อยู่บ้าง เพราะพอเกิดเรื่องตอนบ่าย ตกเย็นวันนั้นพ่อเราก็ถูกโทรตามให้ลงไปภูเก็ตทันที พอดีพ่อเราอยู่สถาบันนิติเวชวิทยา สังกัดสำนักงานตำรวจแห่งชาติ (ไม่ใช่นิติวิทยาศาสตร์นะจ๊ะ อย่าจำสับกันนิติวิทยาศาสตร์มาทีหลัง แต่นิติเวชของตำรวจเป็นที่แรก)ทำงานเกี่ยวกับการพิสูจน์ศพด้วยภาพเชิงซ้อน (แต่ไม่ใช่หมอนะ เป็นตำรวจ) ในกรณีที่ศพเน่าไปแล้ว จนดูไม่ออกว่าเป็นใคร วิธีที่ว่าก็คือเอากะโหลกมาเทียบกับรูปของคนตาย (ถ้าพูดแบบง่ายๆ) พ่อทำงานแบบนี้เราก็เลยค่อนข้างจะชินกับการดูรูปศพไปโดยปริยาย แต่อย่างช่วงสึนามิ พ่อเอางานกลับมาทำต่อในคอมที่บ้าน เห็นไฟล์ที่ไม่รู้จัก บังเอิญเปิดมาก็ทำเอาสะดุ้งอยู่เล็กน้อย =_=" ตอนนี้โทรมาครั้งล่าสุดก็รู้สึกยังอยู่ที่ภูเก็ตอยู่เลย (แอบตื่นเต้นกันสองคนกับแม่ตอนเห็นพ่อออกทีวีแวบๆ)

ส่วนที่เกี่ยวข้องอีกอย่างก็คือ ตอนที่พ่อโทรมาเมื่อตอนสายๆของวันนี้ พ่อเล่าว่านั่งเครื่องไปถึงตอนดึก แล้วก็ต้องลงพื้นที่ทันที ทีนี้พอตรวจศพไปเรื่อยๆไม่ได้กินข้าว เลยพักกินข้าวตอนช่วงเช้า ก็บังเอิญเจอกับลุงเราที่อยู่ภูเก็ตเข้าโดยบังเอิญ ก็เลยเข้าไปทักแล้วถามว่ามาทำอะไร มีใครเป็นอะไรรึเปล่า ปรากฏว่ามีลุงอีกคน (ญาติห่างๆ แม่สนิท แต่เราไม่เคยเจอ เคยแต่ได้ยินแม่พูดถึง) เขาเป็นทนายแล้วมาทำงานที่ภูเก็ตได้พักนึงแล้ว ปกติเขาอยู่กรุงเทพฯก็เลยต้องบินไปๆมาๆ กลายเป็นว่าลุงคนนี้เขานั่งเครื่องนี้มาด้วย ตอนรู้นั้นรู้สึกจะเหลือศพแค่ 5 ศพติดอยู่ในตัวเครื่อง ก็เลยคาดว่าลุงคนนี้จะอยู่ในจำนวน 5 คนสุดท้ายนั่น พ่อเราก็แลกเบอร์ติดต่อกันไว้ แล้วโทรมาเล่าแม่

เราเองได้ยินก็ตกใจนะ ถึงจะไม่เคยได้เห็นหน้าแต่ก็ได้ยินเรื่องเขาบ่อยๆ แถมเขายังช่วยแม่เรามาบ้าง ก็รู้สึกใจหาย เอาใจช่วยด้วยว่าขอให้ชื่อพลาด จริงๆหลงไปอยู่ในโรงพยาบาลที่ไหนสักแห่ง แต่พอช่วงบ่ายๆเย็นๆพ่อก็โทรมาคอนเฟิร์มอีกทีว่าเขาตายแล้วจริงๆ

รู้สึกว่าจะโดนไฟไหม้ เป็นหนึ่งใน 5 ศพสุดท้ายนั่นแหละค่ะ พ่อก็ติดต่อให้ลุงอีกคนมารับไป ที่น่าสงสารมากคือ เขากำลังจะกลับไปทำงานที่กรุงเทพแล้ว เพราะเบื่อจะเดินทาง เมื่อวานเป็นวันสุดท้ายที่เขากำลังจะมาภูเก็ตเพื่อเก็บของที่ทำงานแล้วกลับกรุงเทพฯไป กลายเป็นว่าเขาเลยต้องมาตายอยู่ที่ภูเก็ตนี่แทน...ฟังแล้วก็รู้สึกหดหู่ใจอย่างบอกไม่ถูก...ก็ขอให้ไปสู่สุขคตินะคะ มีคนมารับกลับบ้านไปแล้วนะ...แล้วก็ขอให้คนอื่นๆที่ตายไปในเหตุการณ์คราวนี้ไปสู่สุขคติด้วยเหมือนกันค่ะ...

จากเรื่องน่าสลดใจก็ขอวกกลับมาเรื่องเดิมอีกครั้ง อย่างที่จั่วหัวไว้ว่าเรากำลังอยู่ในขั้นวิกฤติ ยังไงก็ขอดองบลอคเน่าๆนี้ให้เน่าต่อไปจนกว่าจะถึงวันสอบเสร็จนะคะ (อีก 2 อาทิตย์)

เจอกันเอนทรี่หน้าค่ะ

ปล.ขอโทษด้วยนะคะที่ช่วงนี้เราเข้าไปอ่านของทุกคนแต่ยังไม่ได้เม้นท์ ไว้สอบเสร็จเมื่อไหร่จะไปตามเม้นท์จนครบเลย คอยดู

ปล.2 เตรียมพบกับบลอคนิวลุคของเราได้เร็วๆนี้ (ก็หลังสอบเสร็จนั่นแหละ...)

******EDIT********

แวบมาอัพเพิ่ม เที่ยงคืนที่ผ่านมาพ่อกลับมาแล้ว (นึกว่าจะไปนานกว่านี้ซะอีก...) แล้วก็เล่าให้ฟังว่า ตอนนั่งเครื่องของทหารขาไป ต้องไปลงที่สุราษฯเพราะว่าตอนไปใกล้ถึงอากาศแย่กว่าตอนเครื่องวันทูโกเกิดอุบัติเหตุซะอีก...โอ้...แล้วก็นั่งรถไปต่อกว่าจะไปถึงภูเก็ตก็ตี 4 แล้วก็ทำงานต่อเลย ไม่ได้นอน เพิ่งจะได้มานอนก็ตอนเที่ยงคืนที่กลับมาถึงบ้านนี่แหละค่ะ รวมแล้วก็เกือบ 2 วัน (ไม่เปลืองค่าโรงแรม หุหุ)

พ่อบอกว่าสภาพอากาศมันแย่จริงๆนั่นแหละ เพราะเวลาจะลงรันเวย์มันจะมีเหมือนเมฆหรือหมอกคลุมอยู่แล้วพอผ่านมาปุ๊บก็จะเห็นรันเวย์แบบในระยะเผาขน กว่าจะเห็นก็ตัดสินใจอะไรไม่ถูกแล้ว

ตอนขากลับก็นั่งเครื่องของวันทูโกกลับแทน พ่อบอกนั่งรอตั้งชม.ทำไมไม่ไปซะที ปรากฏมารู้ทีหลังว่าลำนั้นมาด้วยกันหมด ทั้งเจ้าหน้าที่พิสูจน์เอกลักษณ์ ทั้งญาติศพ แล้วก็ศพ เพราะลำใหญ่กว่าปกติ

ที่แอบฮาคือตอนเอาเครื่องลงที่กรุงเทพฯ แอร์ก็ประกาศว่าเดินทางมาถึงโดยสวัสดิภาพแล้วอยู่ๆก็มีเสียงไชโย+ตบมือยังกับเชียร์คอนเสิร์ตออกมาจากไมค์ด้วยเฉยเลย...โอ้...ก็เข้าใจว่าตอนนั้นบรรยากาศมันน่าโล่งใจจริงๆ...

แวบมาแล้ว ก็แวบไปทำรายงานต่อ...

edit @ 2007/09/18 15:08:29