+*Welcome To The Sweetest Nightmare*+

คิดว่าเอนทรี่นี้คงมีคนรู้จักอยู่บ้างนะคะ เพราะว่า Ouran Koukou Host Bu 「桜蘭高校ホスト部」หรือชื่อภาษาอังกฤษ Ouran High School Host Club ที่เป็นเวอร์ชั่น anime ก็ได้ฉายจบไปแล้วพักใหญ่ๆ (มาก) แล้ว ในไทยก็มีคนพูดถึงเยอะพอสมควร อีกสาเหตุหนึ่งก็อาจเป็นเพราะบางคนเคยอ่านเวอร์ชั่น manga ที่ใช้ชื่อภาษาไทยว่า "ชมรมรัก คลับมหาสนุก" มาก่อน

แต่เราได้รู้จักเรื่องนี้เมื่อปิดเทอมตุลาที่ผ่านมานี้เอง เราเองไม่เคยอ่านแบบ manga เพราะจำได้ว่าพอเห็นหน้าปกกับชื่อภาษาไทยแล้วก็ผ่านเลยไปเลย (ซะงั้น...ซึ่งจนถึงตอนนี้เราก็ดูอนิเมจนจบแล้ว เราก็เลยยังไม่ได้คิดอยากจะไปหามาอ่านสักเท่าไหร่ เพราะคาดว่าเรื่องนี้ถ้าไม่มีเสียงพากษ์กับ SF ต่างๆคงไม่ฮาเท่านี้แน่ๆ)

จำได้ว่าตอนนั้นกำลังหาอะไรดูอยู่ หลังจากโหลดเรื่องเก่าจบ (จำไม่ได้ว่าเรื่องอะไร) พอดูไปดูมาก็เอ๊ะ...เรื่องนี้เคยได้ยินแต่ชื่อ ไม่เคยรู้เลยว่าเป็นยังไง พอเข้าไปดูในเว็บก็โอเค คาแรกเตอร์น่าสครีม ก็โหลดมาดูกะขัดตาทัพไปก่อน

แต่แล้ว...พอเราได้ดูไปตอนนึง ก็รู้สึกว่า ไม่ได้แล้ววววววว!!!!! เรื่องนี้ต้องโหลดมาให้ครบ อยากดู อ้ากกกกกกกกกกก!!!!!!! >0<

สุดท้ายก็ลงท้ายกับการผลาญเวลาที่จะโหลดเรื่องอื่นมาโหลดเรื่องนี้แทน...

เราชอบตรงที่มุขมันพิลึกดี ดูแล้วไม่ต้องคิดอะไร (แอบได้อารมณ์ตอนดูรันม่าสมัยก่อน) เวลาดูให้ทำสมองให้ขาวโพลน แล้วนั่งฮาไปเรื่อยๆกับมุขที่จะยิงมาเป็นระยะๆ อีกอย่างก็คือ เราชอบนางเอก ฟุจิโอกะ ฮารุฮิ มากๆเลย (คนทั่วไปบ้าซุสุมิยะ ฮารุฮิกัน แต่เราชอบฮารุฮินี้มากกว่า)

เป็นคนที่ "ไร้เซนส์ในการแบ่งแยกเพศหญิงและชายโดยสิ้นเชิง" (ว่าแต่คุณเธอรู้รึเปล่านะว่าตัวเองเป็นผู้หญิง) ตลอดซีรียส์เธอแทบจะไม่มีฉากตกใจอะไรเลย ไม่ว่าจะโดนหนุ่มๆโฮสต์คลับแกล้งนู่นนี่ กวนใจ ยั่วยวน (เอ๊ะ...) ต่างๆนานา ที่ตกใจสุดก็แค่ทำตาโต แต่ก็ไม่ได้ร้องโวยวายอะไร เป็นนางเอกที่ไม่นางเอกจนเกินไปจนอยากจะเตะโด่งออกนอกซีรียส์เหมือนเรื่องอื่นๆ

พระเอก สุโอ ทามากิเอง ตอนเห็นรูปครั้งแรกก็คิดว่าต้องมาแนวขี้เก๊ก เป็นโรคนาร์ซิสซัสคอมเพล็กซ์ หลงรูปจูบกระจก แต่ที่ไหนได้ โอ้...ดูแล้วอยากจะบ้าตาย รั่ว...รั่วมากๆจนเกินบรรยาย แต่ก็ทำให้เราชอบทามากิมากขึ้นอีกจมเลย

สรุปแล้วเป็นเรื่องที่เราชอบมันทุกตัวละครเลย (แต่แอบลำเอียงไปทางฮารุฮิ เคียวยะ ฮิคารุ และทามากิ) ไม่เว้นแม้กระทั่งรุ่นพี่เนโกซาวา (พี่แกหลอนจริงๆ...) เรงเงะจัง (แอบคิดถึงตัวเองตอนดูฉากปรากฏตัวตอนแรกๆที่นั่งเล่นเกมในห้องมืด) แล้วก็เหล่าสาวๆโมเอะทั้งหลาย

พล่ามมาซะยาว จนออกทะเล (เป็นเรื่องเคียว) ไปซะแล้ว ก็ขอเชิญทุกคนที่กำลังอ่านบลอคเราอยู่รีบพายกลับเข้าฝั่งกันก่อน เพราะวันนี้ที่เราจะมาเล่าไม่ได้เกี่ยวกับเวอร์ชั่นอนิเมแต่อย่างใด แต่เป็นโอรัน (หลายคนเรียกโอรังกัน เราก็เรียกเวลาเรียกชื่อเต็มแบบญี่ปุ่น แต่เวลาเรียกสั้นๆถนัดลงท้ายด้วย น.หนู มากกว่า เรียกโอรังทีไร นึกถึงอารีดังทุกที) เวอร์ชั่นเกมที่ลงเครื่อง PS2 นั่นเองค่ะ

ตอนที่มันจะออกก็กะแล้วเชียวว่าต้องหาซื้อได้ยาก เพราะเกมแนวจีบสาวจีบหนุ่มในบ้านเรามันหายาก (โดยเฉพาะคนที่ไม่เดินหา สั่งพ่อซื้อลูกเดียวอย่างเรา) แต่ก็บังเอิญไปเจอเข้าในบลอคแถวๆนี้นี่แหละ ถ้าสนใจจะซื้อกันก็ลองเหลือบไปดูที่ Favorite ของเรากันได้นะคะ ^_^

***คำเตือน : เนื้อหาด้านล่างมีข้อมูลที่อาจเป็นสปอยล์อย่างอ่อนๆ เพราะไม่ได้โจ่งแจ้งขนาดบรรยายฉากจบทุกกระเบียดนิ้ว ถ้าใครอยากไปค้นดูกันเอาเองในเกมว่ามีอะไร เล่นยังไงก็ข้ามไปได้เลยนะคะ***

เกมนี้ก็เป็นแนว Multi Story Adventure จีบได้ทั้งสาว (ตอนฮารุฮิเป็นโฮสต์) และหนุ่ม (ชาวโฮสต์ทั้งหลายไม่รอดมือเราไปแน่ หุหุหุ) เราเล่นเป็นฮารุฮินั่นแหละค่ะ เริ่มต้นมาก็จะมีหนุ่มๆคนใดคนหนึ่งมาต้อนรับ เหมือนกับว่าเราเป็นแขก (แต่เริ่มเกมก็เป็นทามากินั่นแหละ) แล้วก็จะถามว่าวันนี้เราจะทำอะไรดี ซึ่งก็คือเมนูหลักมาให้เราเลือกนั่นแหละ ว่าจะเริ่มเกมใหม่ หรือเล่นต่อ อะไรประมาณนี้

จากนั้นเราก็จะเข้าเกม ซึ่งที่เราชอบมากก็คือ เกมนี้มีควิกเซฟ ให้เราสามารถเซฟได้ตลอดเวลา(คนที่เล่นเกมแนว Love Simulation หรือ Renai บ่อยๆคงจะรู้ดีว่าต้องเสียเวลาโหลดเซฟมากแค่ไหนตอนตอบคำถามของหนุ่มๆจอมเล่นตัวผิดเนี่ย) เพราะฉะนั้นหลังจากซื้อมา 2 วัน เราก็สามารถเคลียร์ไปได้ 3 คนแล้ว ก็คือ เคียวยะ ฮิคารุ แล้วก็รุ่นพี่โมริ ช่างเป็นข้อดีที่โดดเด่นเอามากๆ

แต่ว่าข้อเสียก็คือ การที่จบเกมในแต่ละครั้งได้ง่ายเกินไป ทำให้เราเริ่มจะข้ามเนื้อเรื่องหลัก (มีปุ่มสคิปให้อีกต่างหาก) แล้วดูแต่เนื้อเรื่องใหม่ที่เพิ่มเข้ามาเล็กน้อยเท่านั้น

วิธีการเล่น ตอนเป็นโฮสต์ก็คือการเลือกการกระทำต่อเหล่าแขกสาวน้อยทั้งหลายนั่นเอง โดยจะมีให้เลือกว่าจะเสิร์ฟชา เค้ก เล่าเรื่องของตัวเองให้ฟัง รับฟังปัญหาของแขก สำรวจ(จ้องมองแขก...อันนี้แอบโรคจิต แต่แทบทุกคนชอบซะงั้น) แล้วก็แตะต้องตัว โดยจะมีไอคอนขึ้นที่ข้างๆบอกให้รู้ว่าแขกพอใจแค่ไหน แต่ถ้าเราเลือกเข้าไปแจมกับแขกที่มีหนุ่มโฮสต์คนอื่นเทกแคร์อยู่แล้ว เราก็ต้องอ่านจากคำพูดที่เขาคุยกันอยู่แล้วเลือกต่อให้ติดว่าเขากำลังคุยกันเรื่องอะไร เช่น เรื่องเรียน เรื่องกีฬา เป็นต้น (อยากจะบอกว่าเกมนี้ที่ยากอีกจุดคือ ภาษาญี่ปุ่นที่ใช้หลายครั้งที่เป็นภาษาสุภาพมากกกก โดยเฉพาะเวลาพูดกับคุณหนูที่เป็นแขกทั้งหลาย ทำให้แทนที่จะเปิดคู่มือนั่งเล่นไป ต้องเปิดดิกคันจิแทนซะงั้น)

ส่วนตอนจีบหนุ่มๆชาวโฮสต์ ก็คือการเลือกตอบคำถามให้ถูกนั่นเอง ที่บ่อยสุดคือให้เลือกว่าจะไปหาใคร จะเข้าทีมเดียวกับใคร หรือว่าจะปรึกษาใคร พอจบหนึ่งวันก็จะมีสรุปให้ดูว่าเราเหลือเงินที่ต้องทำงานใช้หนี้อีกเท่าไหร่ แล้วก็มีเกจความชอบของหนุ่มๆให้เราดูว่าตอนนี้ใครคิดยังไง ระดับไหนกับเราแล้ว

เวลาที่ตอบคำถามเข้าข้างใครเป็นพิเศษ หรือความชอบถึงจุด ก็จะมีภาพเหตุการณ์ออกมาให้ดู (นี่แหละ จุดมุ่งหมายของเกมนี้เลยเชียว) ก็อย่างที่เห็นข้างล่างนี่ล่ะค่ะ...

ส่วนฉากจบนั้น จะต่างจากเกมอื่นคือพอจบเพลงเอนดิ้ง (ที่ภาพด้านข้างจะเปลี่ยนไปตามหนุ่มๆแต่ละคน) แล้ว ก็จะมีเหตุการณ์ให้ดูต่อ คือเป็นเหตุการณ์พิเศษที่เราสวีตกับหนุ่มคนเราจบด้วย ขอบอกว่าของรุ่นพี่โมริ สยองสุด... (มันช่างราวกับรุ่นพี่โมริถูกผีเข้าอะไรแบบนั้น...ทำไปได้นะ รุ่นพี่โมริ...)

เอาเป็นว่า ถ้าใครอ่านบลอคนี้แล้วเกิดไปกระตุ้นต่อมโมเอ๊ะ โมเอะ (แบบเรงเงะจัง) ก็เชิญกดไปตามลิ้งค์จากแถบด้านซ้ายมือของเราได้เลยนะคะ แล้วเจอกันใหม่เอนทรี่หน้าค่ะ ^*^

Credit : Amazon.co.jp, Wikipedia, Ouran PS2 Official Website, Comtoon